Alıntı

Toplumsal hayat bizi doğadan kopardı, onunla yeniden bütünleşmek zorundayız. “Ağaca sarılan hippi” imajını kastetmiyorum, onda yanlış bir şey yok da, demek istediğim, bir psikolojik ve ruhsal evrimin çok gerektiği. Şimdiki hayat tarzımızla ilgili en büyük sorunun ruhsallık eksikliği olduğunu düşünüyorum…

Julian Goldberger ("Şahin"in yönetmeni)

ruh etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ruh etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Ocak 2011 Pazar

Ağaç


IMDB: 6,8
Rotten Tomatoes: % 69
Manalı Filmler: 7,5

Ne zordur sevilen birinin ölümünü yaşamak…

Onsuz olmaya alışmak…

Bir yanın ardından gitmeye zorlarken, öyle gerektiği için kalmak, her gün onu anarak, ona yanarak…

Çok bilinen, çok yaşanan bir durum bu; çok evrensel. Tam da bu yüzden “Ağaç” bu insanlık halini anlatmak için çok uygun bir proje. Öncelikle Fransız bir yönetmen tarafından, Avustralya’da çekildiği ve kadrosunda çeşitli uluslardan insanları barındırdığı için. İkincisi o uzak kıtanın doğası böyle bir film için son derece uygun olduğundan…

Dört çocuklu O'Neil ailesi kırsal bölgede, şeker bir evde yaşarken Peter ölür. Başta genç anne Dawn olmak üzere hepsi perişan olurlar. 8 yaşındaki Simone babasının ruhunun evin yakınındaki devasa bir ağaçta yaşadığına inanmakta, babasıyla konuşabildiğini iddia etmektedir. Dawn da kızına inanır, bu durum acılarını hafifletir. Fakat başta huysuz komşuları olmak üzere bazı insanlar ağacın çok büyüdüğü için evlere zarar vermeye başladığını ve zaten çok yaşlandığını düşünmekte, kesilmesi için uğraşmaktadırlar…

İlk filmi “Since Otar Left” ile hayli beğenilen Bertucelli, “Ağaç”la da epey alkış aldı. Çünkü bu, eli yüzü düzgün, tıkır tıkır işleyen, meselesini ne sulandıran, ne de abartan ve belki de en önemlisi kendisini fazlaca önemsemeyen bir film. Ayrıca yönetmeninin sakin ve dengeli yaklaşımı sayesinde, ne gereğinden fazla metafizik hale gelmiş, ne de aşırı duygusal olmuş. Hayatın en önemli parçalarından birini mikroskop altına almak için ideal bir yaklaşımı var filmin.

Öte yandan, ağacı bizzat vefat eden kişinin metaforu olarak ele alırsanız, filmin manası derinleşiyor: Aile ağaca bağlandıkça düzenleri sarsılıyor, artık onunla birlikte olamayacaklarını kabullenmeleri, ağacı hayatlarından çıkarmaları gerekiyor. Bunu yapmaya yanaşmadıkları için sonunda göç etmek zorunda kalıyorlar.

Gainsbourg ve küçük Davies’in başarılı oyunculukları, yer yer meditatif etki yaratan düşük tempo ve etkili görüntüler filmin diğer artıları.

Meraklısına:
Davies 200’den, filmdeki ağaç ise binden fazla aday arasından seçilmiş.

The Tree / Ağaç
Senaryo ve yönetim: Julie Bertucelli (Judy Pascoe’nun “Our Father Who Art in the Tree” isimli romanı ve Elizabeth J. Mars’ın senaryosundan)
Yapımcılar: Laetitia Gonzalez, Christine Ruppert, Sue Taylor, Yael Fogiel
Oyuncular: Charlotte Gainsbourg (Dawn), Morgana Davies (Simone), Marton Csokas (George Elrick), Christian Byers (Tim), Tom Russell (Lou), Gabriel Gotting (Charlie), Aden Young (Peter).
2010 Fransa, Avustralya, Almanya, İtalya ortak yapımı, 100 dakika.
Gösterim tarihi: 21 Ocak 2011

27 Temmuz 2010 Salı

Aşk İçin

IMDB puanı: 6,6
Allmovie: 2,5/5 yıldız
Metacritic: % 44
Manalı Filmler puanı: 9.0

Modern bir klasiğe dönüşen “I am Legend / Ben Efsane”nin yazarı Richard Matheson’un bir başka romanından, yine muhteşem bir film… Gişe getirisi yüksek komediler ve benzerlerinin yanı sıra epeyce “manalı film”de de rol alan güzel insan Robin Williams’a büyük oyuncu Max von Sydow ve maalesef olağandışı yeteneğini nadiren sergileyen Cuba Gooding, Jr. eşlik ediyorlar.

Vefat eden Dr. Chris kendini hayal bile edemeyeceği kadar güzel bir yer olan Cennet’te bulur. Yalnız bir sorun vardır: Dört yıl evvel oğullarının, şimdi de eşinin ölümünü kaldıramayan karısı Annie intihar ettiği için Cennet’e girememiştir. Chris karısını bulup onu Cennet’e getirmeye çalışır.

Filmin Batılı eleştirmenleri ikiye böldüğü anlaşılıyor, bir kısmı filmi çok etkili bulur, yüksek puan verirken, bazıları -bir Holivud filmi için- fazla duygusal buldular. Bu film gibi, ölüm, ahret vb temalarla yakından ilişkili eserlerin puanları genelde düşük oluyor, bazı insanlar bu türden eserleri perdede görmek istemiyorlar nedense. Yabancı sitelerdeki düşük puanların bir başka nedeni ise Robin Williams’ın varlığı olsa gerek, tuhaf ama, Williams da bir kısım seyirci ve eleştirmen için “ortası olmayan” sinemacılardan biri, seven çok seviyor, fakat sevmeyen de görmeye bile tahammül edemiyor.

Elalem ne derse desin, bana göre bu film şaşırtıcı derecede başarılı görsel efektlerinin yanı sıra, senaryosunun güzelliği ve derinliğiyle de ilgi çeken, gerçekten çok önemli bir yapıt.

Ayrıca yakınlarını kaybedenlere çok iyi geleceği muhakkak…

Meraklısına:
Sinemalarda “Aşkın Gücü” adıyla gösterildi.
Filmin adı Şekspir’in “Hamlet”indeki bir dizeden geliyor: “For in that sleep of death what dreams may come”

Seçme replikler:
Afiş sloganı: “Yaşamdan sonra fazlası var. Son sadece başlangıçtır”

Chris: “Tüm bir ömür burada Cennet’te bir kalp atışı kadardır. Sonra sonsuza kadar birlikte oluruz.”

Albert: “O (Tanrı) yukarılarda bir yerde. Bizi sevdiğini haykırıyor.”

Ödülleri:
En İyi Efekt dalında Oskar, Sanat Yönetmenleri Birliği’nin “En İyi Yapım Tasarımı” ödülü.

What Dreams My Come / Aşk İçin
Yönetmen: Vincent Ward
Senaryo: Ronald Mass (Richard Matheson’ın romanından)
Yapımcılar: Barnet Bain, Ronald Bass, Stephen Simon
Müzik: Michael Kamen
Oyuncular: Robin Williams (Chris Nielsen), Cuba Gooding, Jr. (Albert Lewis), Annabella Sciorra (Annie Collins-Nielsen), Max von Sydow (İz Sürücü)
1998 ABD, Yeni Zelanda ortak yapımı, 113 dakika
Gösterim tarihi: 16 Nisan 1999
DVD firması: Tiglon / Universal

3 Temmuz 2010 Cumartesi

Cold Souls

IMDB: 6,6
Allmovie: 3,5/5 yıldız
Metacritic: % 69
Manalı Filmler puanı: 7,5

Beklenmedik bir anda iyi bir filme rastlamaktan daha şahane bir şey varsa hayatta, o da her filmini izlemeye karar verdiğin bir yönetmenle tanışmaktır, sevgili okur.

Bu zeka dolu filmi yazan ve ustaca yöneten Barthes, artık benim favori listemde…

Projenin ve bu genç yönetmenin çekiciliğine başkaları da ikna olmuş olsa gerek ki, “Cold Souls” bağımsız bir filmden beklemeyeceğiniz kadar muhteşem bir oyuncu kadrosuna sahip. Ve tabii ki başta Giamatti olmak üzere ana rollerdeki herkes olağanüstü.

Çehov’un ünlü oyunu “Vanya Amca”ya hazırlanan oyuncu Paul bunalımdadır, sonunda ruhunun kendisine ağır geldiğine ikna olur, bir şirkete başvurarak ruhunu aldırır. Bunun oyunculuğuna da evliliğine de yararı olmadığını görünce bir Rus şairin ruhunu kiralar. Oyunculukla ilgili sıkıntıları biter ama karısı Paul’u garipsemeye başlar. Kendi ruhunu geri almaya çalıştığında Saint Petersburg’a gitmesi gerektiğini öğrenir, ruhu Rus mafyasının eline geçmiştir…

Görüldüğü gibi filmin modern toplum yaşantısını eleştiren bir yapısı var. Eleştirilerini olgun bir tavırla, bağırıp çağırmadan dile getiriyor, inceden inceye dalgasını geçerken hassas noktalara parmak basmayı da ihmal etmiyor. Bu haliyle filmin Woody Allen’ın ilk dönem filmlerinin yıkıcı mizah dozu düşük bir versiyonuna veya Charlie Kaufman senaryolarına benzediğini söylemek mümkün.

İnce mizah ve eleştiriden keyif alıyorsanız bu filmi atlamayın.

Meraklısına:
Filmin ilhamını veren bir rüya olmuş: Barthes’in düşünde Woody Allen ruhunun bir nohuda benzediğini görüyormuş.

Ödülü:
En İyi İlk Senaryo, Görüntü Yönetmeni ve Yardımcı Kadın Oyuncu (Dina Korzun) dallarında Indipendent Spirit ödülü adaylığı.

Cold Souls
Senaryo ve yönetim: Sophie Barthes; Yapımcılar: Daniel Carey, Elizabeth Giamatti, Paul S. Mezey, Andrij Parekh, Jeremy Kipp Walker; Oyuncular: Paul Giamatti (Paul Giamatti), Armand Schultz (Astrov), Michael Tucker (tiyatro yönetmeni), Dina Korzun (Nina), David Strathairn (Dr. Flintstein), Emily Watson (Claire), Oksana Lada (Sasha); 2009 ABD, Fransa ortak yapımı, 101 dakika.